Al zimitêri

Clicca sulla freccia per ascoltare la poesiola

L’ îra una matéina fradda e grîṡa;
la nabbia la cruvêva al cråuṡ ed fèr
dal zimitêri là de drî dla cîṡa,
e d luntän u s sintêva i cän muglèr.

Un òmen, int la giurnèda ed galavêrna,
incaparlè e cûrv int al girêr,
l avré al rastèl dla cà dla pèṡ etêrna
e só na tåmmba al s andé a inznucèr.

E lé, mitänd un zirén só l pôver môrt,
incapâz ed tratgnîr la sû disperaziån,
al taché a maledîr, a zighêr fôrt
e a ciamèr al môrt cun gran pasiån:

«Té t an avîv brîṡa da murîr -
al gêva l òmen zigänd, inmugunê -
t an avîv brîṡa da murîr,
azidänt ala môrt ch’la t à aguantè!»

Al bechén ch’al spazêva ali ûltmi fói,
ascultänd i lamént dl incaparlè,
u s aṡviné piän piän e, cun i ûc’ mói
u i dmandé chi l îra al soterè.

« Êl al sû papà? Îrel un sû fradèl
ch’u i dà tänt dulåur?
Ed cus’êl môrt, puvràtt, êl môrt al ṡbdèl?
Curâg’ amîg, al tänp l é un gränd dutåur!»
Curâg’ un azidänt - cun i ûc’ ed fiêl
l arspånnd l incaparlè, tótt agitè -
l îra al prémm maré ed mî mujêr!
Ecco parché ai ò tänt ṡgósst ch’al sía carpè!»